Moord in miniatuur (kort verhaal)

Moord in miniatuur (kort verhaal)

Pim Hofdorp

Het was nog vrij stil op de wegen naar de Scheveningse Bosjes, waarlangs de kleine blauwe politiewagen zich in de richting van de Waterpartij spoedde. De stromen vacantiegangers, optrekkend naar het strand, lieten de Bosjes om deze tijd van de dag nog terzijde liggen. De invasie van moeders en kinderen naar de Bataaf en de speelweiden komt op zo’n stralende zomerdag als deze vijfentwintigste juni altijd pas in de middaguren opzetten. Bovendien was het toch ook maar een gewone dinsdag en dus voor velen ook maar een gewone werkdag. Zoals voor de typiste, die met een donker hoofdje boven al bruingebrande schouders in haar boothalsbloesje, wat lusteloos over haar schrijfmachine heen keek. Door het open raam staarde zij jaloers de kleine open wagen na, die met twee heren op de voorbank, de omhooglopende Bankastraat doorreed en die dan voorbij het kruispunt van de Kerkhoflaan verdween tussen het groen van de Dokter Aletta Jacobsweg. Sommige mensen konden het er toch maar van nemen, vond zij.

Einde Fragment

Toen de directeur zich had verwijderd, stond Aremberg op en liep naar het brede venster toe. Voor hem, in de diepte, lag de kleine wonderwereld van Madurodam: op de voorgrond het spiegelend water van de haven met varende schepen, werven, loodsen en opslagplaatsen langs de oevers. Daarachter de hele stad in miniatuur, vol verscheidenheid. Langs de wandelpaden bewogen zich al groepen bezoekers en bij de ingang was het zelfs druk. Uit een autobus kwam net een grote schaar kinderen het terrein op en dromde nu samen bij het hek. Kreten van verrassing en verbazing stegen op, maar ook waren er, die met stomheid geslagen naar dit wonder staarden. Naar de schepen, die in de haven voeren, de rijdende treinen en de klokken die in een der torens begonnen te zingen …

Einde Fragment

“Heb je al iets kunnen doen aan dat vreemde adreslijstje dat we in de portefeuille van Oosterveen hebben gevonden?” “Tja…” antwoordde Weimar. Opeens verdrong aarzeling in zijn stem het optimisme van zoëven. ”Tja, het is een heel vreemd adreslijstje. Om twee redenen overigens.” ‘ “O,” zei Aremberg ineens gespannen. “Ik zie er nog maar een.” “Dat het geen echte adressen kunnen zijn, althans geen echte Haagse adressen?” opperde Weimar op vragende toon.

“Precies,” beaamde Aremberg. “Het begint al met het benzinestation bij het Vredespaleis. Maar in de wijde omtrek van het Vredespaleis is er geen benzinestation te bekennen.” “Zo is het ook met de andere adressen,” bevestigde Weimar. “Ik twijfelde een ogenblik over de accijnzen aan het Spui want daar is wel een belastingkantoor.” “Maar niet van de accijnzen.” “Neen,” erkende de inspecteur. “Zo is er ook geen museum in de Kazernestraat hoewel daar wel de Koninklijke Bibliotheek is te vinden. Maar op de Herengracht is geen bibliotheek.” “Zo min als er bij het Stadhuisplein een café is te vinden,” vulde Weimar aan. “Als hier tenminste het Burgemeester De Monchyplein bij het nieuwe stadhuis wordt bedoeld en niet de Groenmarkt bij het oude.” “En zo gaat het dan verder,” zuchtte Weimar. “Naast de Cineac is geen melksalon, bij het Huis ten Bosch geen tennisbaan en bij de Grote Kerk geen Schouwburg.” “Het zijn dus geen echte adressen,” stelde Aremberg vast. “Althans geen Haagse adressen en een Vredespaleis en een Huis ten Bosch vind je bij mijn weten toch alleen in Den Haag. Maar er is dus nog een tweede reden waarom je dat adreslijstje vreemd vindt?”